ලයනල් බෝපගේ –

ආචාර්ය ලයනල් බෝපගේ

මහින්ද විජේසේකර අප හැර ගොස් ඇත. එවැනි පුවත් සාමාන්‍යයෙන් එළඹෙන අන්දමට, මෙම දුක්බර පුවත ද නිහඬව පැමිණියේය. එහෙත් එම පුවත, ශ්‍රී ලංකාවේ කැළඹිලි සහිත දේශපාලනයේ කේන්ද්‍රයේ ජීවත් වූ අයකුගේ දිගු, සංකීර්ණ ජීවිතයක බර දරා ගෙන සිටියේය. මට ඔහුව මුලින්ම මුණ ගැසුණේ 1969 දී ය. ඒ මාතර දෙවිනුවර පිහිටි, ඔහු තම සහෝදරයා වන රංජිත් විජේසේකර සහෝදරයා සමඟ වාසය කල, ඔහුගේ දෙමාපියන්ගේ නිවසේ දී ය. අප්‍රේල් 5 වන දින කරන ලද පහර දීම අතරතුර රංජිත් තම ජීවිතය පුද කළේය. ඒ කාලය භයානක එකක් විය.

මහින්ද උස, ශක්තිමත් තේජසින් යුත් පෙනුමක් ඇත්තෙකු විය. සමූහයක් අතර කැපී පෙනෙන දේහධාරියෙක් විය. ඔහු – දැන් ශ්‍රී ජයවර්ධනපුර විශ්ව විද්‍යාලය වන – විද්‍යෝදය විශ්ව විද්‍යාලයේ ශිෂ්‍ය සංගමය ට ජව සම්පන්න සහ විශ්වාසයෙන් යුක්ත ව නායකත්වය දුන්නේය. ඔහු කලින් ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්ෂයට (මොස්කව් පිලට) අනුබද්ධ ව සිටි අතර ලංකා ජාතික ශිෂ්‍ය සංගමයේ ප්‍රමුඛ නායකයෙක් විය. සිසුන් කැමැත්තෙන් ම ඔහු අනුගමනය කළහ. ඔහුගේ හඬට අධිකාරයක් තිබුණි. ඔහුට ප්‍රසිද්ධ කීර්ති නාමයක් තිබුණේය.

1970 ජූලි 14 වන දින විද්‍යෝදය මණ්ඩපයේ පැවති රෝහණ විජේවීර සහෝදරයාගේ ‘සී.අයි.ඒ. කාරයෝ’ නමැති පළමු ප්‍රසිද්ධ දේශනයේ මුලසුන දැරුවේ ඔහු ය. ඒ කාලයේ ඔහු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ (ජවිපෙ) ශිෂ්‍ය අංශය වන දේශප්‍රේමී ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරයේ නායකයා විය. 1971 පෙබරවාරි 27 වන දින කොළඹ හයිඩ් පිටියේ පැවති ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ අවසන් රැළියේ දී ද ඔහු කතා කළේය. සති කිහිපයකට පසු, ඉතිහාසය අප සියල්ලන්ම ගිල ගත්තේය.

1971 මාර්තු මාසයේ රත්නපුරයේ දී, මහින්දව අත්අඩංගුවට ගන්නා ලදී. අප්‍රේල් ප්‍රහාරය දිග හැරෙන විට ඔහු සිටියේ අත් අඩංගුවේ රඳවා ගෙනයි. ඔහුට සටනට සහභාගි වන්නට නොහැකි විය. අපරාධ යුක්ති විනිශ්චය කොමිසම ඉදිරියේ පැවැත්වූ ප්‍රධාන නඩු විභාගයේ දී ඔහු 25 වන සැකකරු විය. වැලිකඩ බන්ධනාගාරය තුළ අපි වොලිබෝල් ක්‍රීඩා කරමින් පැය ගණන් ගත කළෙමු. මහින්ද එක් කණ්ඩායමක් මෙහෙයවීය.

ඉන් පසුව එක් දිනක සියල්ල වෙනස් ව ගියේය. එවකට නීතිඥවරයන් වූ රනිල් වික්‍රමසිංහ සහ ගාමිණී දිසානායක යන මහත්වරුන් සමඟ එකට සාකච්ඡා කරමින් සිටියදී මට අහම්බෙන් ඔහුව දක්නට ලැබිණි. සෙසු අපට මේ පිළිබඳව කිසිවක් පවසා තිබුණේ නැත. කිසිවක් පැහැදිලි කර දී තිබුණේ නැත. රෝහණ සහෝදරයා මේ සිද්ධිය පිළිබඳව විමසීය. ඉන් පසුව පැවති නිශ්ශබ්දතාවය සියල්ල පැවසීය.

එදින සිට මහින්ද තමන්ගේම වූ මාවතක ගමන් ගත්තේය. ආයුධ සන්නද්ධ කිරීම ගැන, ප්‍රහාර ගැන ඔහු කිසිවක් නොදන්නා බව ඔහු ප්‍රකාශ කළේය. වසර හතරකට පසු ඔහු නිදහස් විය. 1976 දී ඔහු නීති විද්‍යාලයට ඇතුළත් විය. ඔහු 1977 දී වාමාංශික එක්සත් පෙරමුණ යටතේ දෙවිනුවර ආසනයට තරඟ කර පරාජයට පත් විය. 1981 දී ඔහු ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට එක් වී 1989 දී මාතර දිස්ත්‍රික්කයට තරඟ කර ජයග්‍රහණය කළේය. 1989 සිට 2004 දක්වා සෑම මැතිවරණයක දීම ඔහු ජයග්‍රහණය කළේය.

ඔහු චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ජනාධිපතිනිය යටතේ දකුණු කලාප සංවර්ධන, වරාය සහ නාවික කටයුතු, නිවාස හා නාගරික සංවර්ධන යන අමාත්‍යාංශවල නියෝජ්‍ය ඇමතිවරයා ලෙස කටයුතු කළේය. 1999 ජූලි මාසයේ දී ඔහු වන වගා හා පරිසර අමාත්‍ය ධුරයට පත් කරන ලදී.

එහෙත් දේශපාලනය නොසන්සුන් එකකි. ඔහු ඉල්ලා අස් විය. ඔහු අන්තරාලය තරණය කර එක්සත් ජාතික පක්ෂයට සම්බන්ධ වී, මා මගේ තරුණ කාලය ගත කළ නගරය වූ වැලිගම ආසන සංවිධායකයා බවට පත් විය. ඔහු 2001 දෙසැම්බර් මාසයේ නැවත ජයග්‍රහණය කළ අතර ධීවර හා සාගර සම්පත් ඇමතිවරයා වශයෙන් පත් කරන ලදී.

ඒ අවුරුදු කිහිපය තුළ යලිත් වරක් අපේ මාවත් මුණ ගැසුණි. කල්පිටියේ මාළු ටින් කිරීමේ කර්මාන්ත ශාලාවක් අරඹන්නට මම ඔහුට යෝජනා කළෙමි. එහෙත් ඒ යෝජනාවට ඔහුගෙන් ලැබුනේ නිහඬතාවකි.

2006 දී රනිල් වික්‍රමසිංහ මහතා ඔහුව පක්ෂයේ සියළුම තනතුරුවලින් ඉවත් කළේය. 2007 දී ඔහු නැවත ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්ෂයට එක් විය. පසුව, ඔහු තැපැල් හා විදුලි සංදේශ අමාත්‍යවරයා ලෙස සේවය කළේය. 2009 දී මරා ගෙන මැරෙන බෝම්බ ප්‍රහාරයකින් බරපතළ තුවාල ලැබූ නමුත් ඔහු දිවි ගලවා ගත්තේය. තම ජීවිත කාලය පුරාම එයින් වේදනා විඳි ඔහු මෙම අප්‍රේල් 2 වන දා මෙලොව හැර ගියේය.

වරක් සහෝදරවරුන් වූ අපි පසුව දේශපාලනික වශයෙන් එදිරිවාදීන් බවට පත් වීමු. මා කිසිදා අනුගමනය නොකළ වෙනස්කම් ඔහුගේ ජීවිතයේ සිදු විය. මා ප්‍රශ්න කළ තීරණ මෙන්ම මා කිසිදා අමතක නොකළ නිහඬතා ද පැවතුනේය.

එසේ වුවද, එක් වරකට වඩා, එකකට වඩා වැඩි පක්ෂ තුළ, එකකට වඩා වැඩි ජීවිත තුළ ඔහු තමන්වම යළි ගොඩනඟා ගත්තේය. එය හිස් බවක් නොවේ. එය, තමන්ගේම වූ අයුරකින් පිළිගත යුතුව තිබෙන දෙයකි.

ජීවිත කාලය තුල ලබා ගත නොහැකි වූ සාමයේ ඔහු සැතපේවා!

ඔහුගේ පුත් කාංචන විජේසේකර මහතාට සහ ඔහුගේ පවුලේ සැමට මම මගේ අවංක කනගාටුව පල කර සිටිමි.